اشعار

چارده قرن گذشته‌ست که غفلت کردیم            وای بر ما که به دوری تو عادت کردیم

ناظری بر همه احوالم و حاضر هستی            چارده قرن گذشته‌ست که غیبت کردیم

ما گـرفـتـار شـدیم و تو عـنایت کـردی            عوضش تا دلمان خواست شکایت کردیم

گـنه از جـانب ما بود و تو اشکـت آمد            چقدر پیـش تو احـساس حـقارت کردیم

بگـذر از ما که برای تو فقط دردسریم            بگذر از ما که به شأن تو جسارت کردیم

اشک ما مرهم زخم دل بی‌طاقت توست            ما از این راه ز قلب تو عـیادت کردیم

هرچه هـستیم عـزادار حـسـینت هستیم            سالیانی‌ست که ما عرض ارادت کردیم

سبب بخشش ما ذکر حسین است حسین            بـارها پـای هـمین اسـم قـیـامـت کردیم

کاروان آمد و دل از همه نـوکـرها برد            دلمان رفت حـرم؛ قـصد زیارت کردیم

نالـه‌های دل زیـنب، دل ما را سـوزاند            با همین نـالـۀ او ذکـر مـصـیبت کردیم

(الـسـلام ای بـدن بـی‌ســر گـرمـا دیـده            الـسـلام ای سـر مـجـروح کـلـیـسا دیده

با چه وضعی ته گـودال کشاندند تو را            مـا شـنـیـدیم ولـی زیـنب کـبـری دیـده)

علی‌الاصول، یکی تنگه را رها کرده‌ست            میان معـرکه بر تـرس، اقـتدا کرده‌ست

علی‌الاصول یکی بـر خـلاف رأیِ ولی            برای وعـدهٔ دشمن، حساب وا کرده‌ست

علی‌الاصول، یکی وقت رزم در میدان            به اجتهاد خود اینگونه پا بـه‌پا کرده‌ست

علی‌الاصول، یکی پشت پا زده به اصول            یکی به جادهٔ خاکی زده، جـفا کرده‌ست

اگرچه از سر دلسوزی است و حُسن نظر            در این نبرد، کم آورده و خطا کرده‌ست

چه سود می‌بَرد آنکس که دور از این مردم            بر این معامله اصرارِ نابجا کرده‌ست؟!

چه حاصل است از این نامه با چنین گرگی            که نانوشته دریده‌ست و نقض‌ها کرده‌ست

و جنگ راه خطیری‌ست، مرد می‌طلبد            و جـنگ، جوهـر افراد برملا کرده‌ست

و صلح نیست از این رستخیز، راه گریز            چنانکه عـافـیت اندیش، ادعـا کرده‌ست

عـلی الاصول، امـام شهـیـد، خـامـنه‌ای            برای مردم ما روز و شب دعا کرده‌ست

عـلی‌الاصول، هـمین بـعـثـت خـیـابـانی            برای دیدن خورشید، کوچه وا کرده‌ست

علی الاصول، خـداونـدِ مـردم مبـعـوث            شگفت‌معجـزه‌ای گاه با عـصا کرده‌ست

عصای معجزه، امروز نیست جز فریاد            عصای معجزه عشق است و کارها کرده‌ست

حاجت آوردیم و از قرآن اجابت خواستیم            آیه آیه "فتح" خواندیم و رشادت خواستیم

مطلعِ سربنـدمان "هـیهـات مناالذلّه" شد            از عزیزِ فاطمه عمری‌ست عزّت خواستیم

داغ‌ها شعله کشید و با حماسه شد عجین            تا که مثلِ کوهِ با غیرت، صلابت خواستیم

پایِ دین ماندیم و تا حـیدر نگاهمان کُند            از حسین بن علی برگِ رضایت خواستیم

آمـدیم و در مـحـرّم باز هم مُحـرِم شدیم            عینِ یک سائل از این آقا عنایت خواستیم

عرش، دارد مثلِ ما پیراهنِ مشکی به تن            شد عزادار و از این غم‌ها روایت خواستیم

تار و پودش را گره بر ریشهٔ پرچم زدیم            از لباس نـوکری بـسیار قـیمت خواستیم

شد علَم بر پا و شاهِ عـلقـمه ما را خرید            از نگاهِ نافـذش رزقِ بصیـرت خواستیم

گریه کردیم و به عشقِ آن امیرِ بی‌کـفن            مرگِ خونین در بلا، در خاکِ غربت خواستیم

خواسـتـیم از مـادر سـادات باشد واسطه            در میان روضه از مادر، شهادت خواستیم

با "سر"ی از تن جدا و پیکری غارت شده            با شهیدِ کـربـلا قـدری شباهت خواستیم

آن شهیدِ تشنه لب سیراب شد از نیزه‌ها            سوختیم و باز هم اما حرارت خواستیم!

خوشا جانی که نذر جان اولاد پیمبر شد            خوشا عمری که عمری در مسیر نوکری سر شد

زمین افتاده باش ای دل بزرگت می‌کنند اینجا            ابوذر از سر افـتـادگی‌هـایش ابـوذر شد

تو را این عشق جایی می‌رساند که نمی‌دانی            همان جایی که جونش چون گلستان‌ها معطر شد

مگر بی کربلا این زندگانی ارزشی دارد؟            خوشا هر کس برایش رزق پابوسی مقدر شد

 اگر دارم بهایی از حسین بن علی دارم            به لطف گریه بر او اعتبارم صد برابر شد

من از این زندگی چیزی به جز روضه نمی‌خواهم            خوشا چشمی که با اشک عزای او منور شد

فدای آن امامی که نماند از پیکرش چیزی            به قربان همان جسمی که رفته رفته کمتر شد

شنیدم ذبح مکروه است مردم با لب تشنه            چه با آب حیات خانه ساقی کـوثر شد؟!

وقت وداع فـصل بهـاران بگـو حسین            در لحظه‌های بارش باران بگو حسین

هرجا دلت گرفت کمی محتشم بخوان            هی در میان گریه بگو جان، بگو حسین

کشتی شکست خورده که دیدی به کارزار            در خاک و خون تپیده به میدان بگو حسین

تـغـیـیر کرده است لغـت‌نـامـه‌هـایـمان            زین پس به جای واژۀ عطشان بگو حسین

روضه بخوان و لحظۀ طغیان چشم ما            هم‌پای چشمه‌های خروشان بگو حسین

دیـدی اگر که جـسم قـمـر زیر آفـتـاب            مانده سه روز بین بیـابـان بگو حسین

سلام می‌دهم از دور بر تو و حـرمت            سلام من به بـلـندای بـیـرق و عـلـمت

ســروده‌انــد فــراوان بــرای تــو امــا            هنوز نقش کـتـیبه‌ست شعر محـتشمت

اگر که سر به هـوا هـستم و پـریـشانم            زمین زدم دل خود را به احترام غمت

گـداییِ در این خـانـه سـر بـلـنـدم کـرد            مرا جدا نکن از خـیـمه‌های محـترمت

چگونه نام تو را هر نفس صدا نکـنم؟            که شامـلم شده یک عـمر دائماً کرمت

زمان مـرگ به راهـت دخـیل می‌بـندم            بیا که سـر بگـذارم به محـضر قـدمت

مرا در عالم ذَر حضرت زهرا سوا کرده            برایم آبـرودار آبرویی دست و پـا کرده

کنیز روضه‌ات می‌خواست من هم نوکرت باشم            دعای مادرت حاجات مادر را روا کرده

شبیه طبل تو خالی؛ نه طبل روضه‌های تو            منم آن پوچی مطلق که عمری ادعا کرده

صدایت می‌زنم با بغض، مثل «کودکی‌هایم»            که در بازار غربت دست مادر را رها کرده

به تو امّید دارم من، شـبـیه آن پـسربچه            که هر باری زمین افتاده بابا را صدا کرده

دلم قیمت گرفته با شکستن، مثل آن قلّک            که هر چه داشت را خرج عزادارِ شما کرده

فقیرم؛ آن فقیری که غنی‌تر از سلاطین است            خدا خیرش دهد هر کس مرا اینجا گدا کرده

شبم روز است، با عکسی که از دیوار می‌تابد            خدا رحمت کند هر کس که گنبد را طلا کرده

کـبـوتـر نیـسـتم اما فقط یک آرزو دارم            کلاغ قـصۀ غـربت هـوای کـربلا کرده

دل ما دلشدگان وقف غم توست حسین            خـانۀ مـادری مـا حـرم تـوست حـسین

همه مـدیـون نفـس‌های تو هـستیم فقـط            نفسی هست اگر از کرم توست حسین

من اگر هـیچ نلـرزد دلـم از طـوفان‌ها            تـکـیه‌ام شانۀ سـبز عـلـم توست حسین

سربلندم که فقـط پیش تو سر خم کردم            هستم آزاده و این لطف کم توست حسین

من حـبـیبت نـشدم کاش ظهـیرت باشم            جان من پیش‌کشی بر قدم توست حسین

بعد پـیـراهـن خـونین تو ای لالـه‌تـرین            "پرچم سرخ نشان حرم توست حسین"

سورۀ یوسف زهـرا چه مقـطع شده‌ای            کمر عشق خم از قـد خم توست حسین

نه تنها گشته سر تا پا به رنگ ارغوان زینب            شبیه یاس پیغمبر شده قامت کمان زینب

شنیدم از قدیمی‌ها به مادر می‌رود دختر            امامش را حمایت کرده پس تا پای جان زینب

به رغم اینهمه داغ و فراق و طعنه و سختی            نداده در صبوری لحظه‌ای از کف عنان زینب

به آتش می‌کشد با خطبه‌هایش کاخ ظلمت را            به کـوه صبر دارد قلۀ آتـشفـشـان زینب

نوشته هر کجا ذبح عظیم آن را بخوان اکبر            نوشته هر کجا صبر جمیل آن را بخوان زینب

فقط مانده به تیر و خنجر و شمشیر و سرنیزه            سفارش‌های زهرا را کند خاطرنشان زینب

به آهی یا نگاهی گاه‌گاهی گوشۀ محـمل            غم دل را نهاده با برادر در میان زینب

صـدای آیـه کـهـف رقـیـمـی آشـنــا آیــد            نگهدارد اگر زنگ شتر را از تکان زینب

یزید از عمد دست اینگونه بالا برده تا حتما            حسینش را ببیند زیر چوب خیزران زینب

خرابه جای خوبی نیست و از روی ناچاری            به خاکش گوهری دردانه را کرده نهان زینب

نگشته کاسۀ چشمی ز اشک روضه‌ها خالی            که روزی ده رقیه گشته و روزی رسان زینب

سفرۀ اهل بهشت از آب و نان زینب است            روزی اهل زمین سرریز خوان زینب است

با کریمان می‌شود آسان‌تر از دنیا گذشت            میزبان روضه‌هایش، میهمان زینب است

امتحان هرکسی بی‌شک به قدر علم اوست            کربلا با زخم‌هایش، امتحان زینب است

شعله‌های خطبه‌اش درتیـرگی‌ها می‌دود            آتش نطـق عـلی روی زبان زینب است

کاسه‌اش را می‌زند در چشمه‌های نور او            آفـتـاب از سـائـلان آسـمـان زیـنب است

می‌شـود فـرمـانـدۀ خوبان عالم هرکسی            با دل و جان در حریمش پاسبان زینب است

پیکر صدپاره‌ای، هر پاره‌اش شمعی به دست            آخرین کشف نجوم از کهکشان زینب است

«در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست»            هر صراط مستقیم از دودمان زینب است

تا قیامت جان زینب بسته با جان حسین            جان زهرا و علی بسته به جان زینب است

اسـوۀ صبـر خداوند آن رسول بی‌بـدیـل            حضرت ایوب هم از پیروان زینب است

جوی شیر و خمرۀ اشراق و کندوی عسل            سفرۀ اهل بهشت از آب و نان زینب است

من کی‌ام انگشتر زیبای عصمت را نگینم            آفـتـابی بر فـراز دوش خـتم المـرسـلـینم

گـوهـر نابی به دست رحـمةٌ للعـالـمـیـنم            ریسمان محکمی در پنجـۀ حـبل المتـینم

بازوی مشکـل‌گـشای فـاطمه در آسـتینم

آسمان عـصمتی در حـلـقۀ چـشم زمیـنم

از ولادت جای در آغوش پیغمبر گرفتم            تا گشودم دیدۀ خود را دل از حیدر گرفتم

نقش گل پیوسته از گل بوسۀ مادر گرفتم            روح ثارالله را با یک نگه در بر گرفتم

آنچه را می‌خواستم از دامن کوثر گرفتم

مصطفی می‌خواند بر گوش آیۀ فتح المبینم

ماه و خورشید ولایت را به دامن کوکبم من            با اسارت مظهـر آزادگی در مکـتبم من

زیور دامان عـصمت زینت اُمّ و اَبم من            آفـتـاب دامن زهـرا در آغـوش شـبم من

مثل مادر تا سحر در ذکر یارب یاربم من

روح می‌گیرد دعا از نغمه‌های دلنـشینم

در سـنـین کـودکی داغ رسـول الله دیـدم            بعد چـندی نـالۀ مادر ز پشت در شنـیدم

او به دنبال عـلی من نیز دنبـالش دویدم            ناله از دل، پنجه بر رخ، در غم بابا کشیدم

جامۀ جان در عزای مجتبی از هم دریدم

داغ روی داغ بنـشستی به قـلب نازنـینم

صبر کردم تا شبی تاریک و آرام از مدینه            بار بستم از برای کـربـلا با سـوز سینه

آفـتـاب و مـاه من با اخـتـران بی‌قـریـنه            امّ کلثوم و رباب و فاطمه، نجمه، سکینه

بدرقـه ‌امّ الـبنـین کردند و لیلای حـزینه

اشکشان می‌بود جاری در یسار و یمینم

نیم روزی داغ روی داغ دیدم صبر کردم            بین دشمن از حسینم دل بریدم صبر کردم

از هزاران زخم او گل بوسه چیدم صبر کردم            جسم پاره پاره را در برکشیدم صبر کردم

کوه غم بردم، هلال آسا خمیدم، صبر کردم

صبر هم بی تاب شد از صبر ایّوب آفرینم

از امیرالمؤمنین در کوفه استمداد کردم            لب گشودم مثل زهرا و خدا را یاد کردم

کوفه را از خطبۀ گرمم حسین آباد کردم            خود اسیری رفتم و اسلام را آزاد کردم

در هزاران موج غم قلب علی را شاد کردم

احمد و زهرا و حیدر هر سه گفتند آفرینم

خواب دشمن را به مرگ و ذلّتش تعبیر کردم            با زبان حیدری کار دو صد شمشیر کردم

دختر شیرم که در آن بیشه کار شیر کردم            رأس ثـارالله را وادار بر تکـبـیر کـردم

او فراز نیزه قرآن خواند و من تفسیر کردم

گاه با نطق و بیـانم گاه با خـون جـبـیـنم

بر تن بیـدادگرها شعـله می‌زد آه سـردم            کـربلا و شام و کوفه گشت میدان نبردم

غیر زیبـایی ندیـدم با همه اندوه و دردم            روح پیروزی گرفت از هر دمم اسلام هر دم

گر چه پای طشت زر از غم گریبان پاره کردم

سوخت تار و پود خصم از خطبه‌های آتشینم

بود جاری بر حسین از دیدۀ گریان گلابم            ریخت خاکستر عدو بر فرق در شام خرابم

داغ هجده دسته گل می‌کرد همچون شمع آبم            دخـتـر قـرآنـم و بـردنـد در بـزم شـرابم

صوت قرآن، چوب دشمن، کرد یک لحظه کبابم

بود در آن دم نگه بر اشگ زین العابدینم

گر چه جسمم شد چهل منزل کبود از تازیانه            ماند بر اندام مجروحم ز کعب نی نشانه

داغ روی داغ دیدم خون ز چشمم شد روانه            دفن کردم در دل ویـرانه جـسم نـازدانه

قـاتـلم داغ حـسـیـنم شد، نه بـیداد زمـانه

قسمتم این شد که رأسش را به نوک نی به بینم

از مدینه تا به شهر شام رو کردم دوباره            کوچه‌ها و بام‌های شهـر را کردم نظاره

در دل تنگم نفس از آتش غم شد شراره            چون تن پاک حسینم گشت جسمم پاره پاره

اشگ ریز ای چشم «میثم» در عزای من هماره

دستگیرت در حیات و مرگ، قبر و واپسینم

با اقـتدارِ خویش؛ نفـس از عـدو گـرفت            با داغِ عشق رفت و همه عمر؛ خو گرفت

چشمش به اشک شد متمایل! امان از آن-            بغـضی که ذره‌ذره نفـس از گـلو گرفت

با آن برادری که سرش را به نیـزه دیـد            در غربتِ غـروب؛ سرِ گـفـتگـو گرفت

یادِ لبانِ تشنه و خـشکـش چه گریه کرد            هر دفعه بی‌قرار؛ که آب از سبو گرفت

قـبل از اذان؛ سـلام فـرسـتاد بر حـسیـن            با چشم‌هایِ خـستۀ گـریان وضو گـرفت

در روضه‌ها برای غمش مُرد و زنده شد            از قتلگاه گفت و غمش سمت و سو گرفت

زینب‌ به یادِ غـربتِ عـباس بغـض کرد            هر بار که رقـیه سراغ از عمو گرفت!

به دست صبر او انّا فُـتَـحْنَا باده نوشیده            لک فـتـح مـبین پیـراهن توحـید پـوشیده

زمان خطبه‌خوانی آن لسانی که خروشیده            علی در هیبت زینب عیان گردیده جوشیده

بِحَـمْـدِاللهِ أَنْتِ عَـمَّـتِی نجـوای توحـیدی

از این رو زِیْنِ أَبْ هستی که شرح مطلق علمی            نه تنها شرح مطلق بلکه علم ملحق علمی

نه تنها ملحق علمی که وصف مشتق علمی            نه تنها مشتق علمی که حق بر حق علمی

بِحَـمْـدِاللهِ أَنْتِ عَـمَّـتِی نجـوای توحـیدی

تعالی شأنُها یَاذیْ العلوم علم خدا حلمت            تعالی ذاتُها یا ذیْ العطا سِجْنِ البلا حلمت

چه تعلیمی چه علمی معنی نورالهدی حلمت            تـشاءُ ما یَـشاء نَـصْ تُعِـزُّ ما تَشا حلمت

بِحَـمْـدِاللهِ أَنْتِ عَـمَّـتِی نجـوای توحـیدی

در آن صحرا که بود از عشق جانت محو مدهوشی            مقام علمی‌ات نوشید از صهبای خاموشی

عیان شد در مقام صبر تو فرمان سِر پوشی            به علم ذات ذاتت جرعه را در بند می‌نوشی

بِحَـمْـدِاللهِ أَنْتِ عَـمَّـتِی نجـوای توحـیدی

به امـر انـمـا شد اسْـکـتی تأیـید عـلم تو            دلـیـل کـل شی اسْکـتی تـوحـیـد علم تو

وصول عـلم لا تعـلـیمت تمجـید عـلم تو            که نص اسْکتی شد حجت تجوید علم تو

بِحَـمْـدِاللهِ أَنْتِ عَـمَّـتِی نجـوای توحـیدی

چه بود امری که با آن دشت شد صحرای خاموشی            چه حکمی بود باری موج شد دریای خاموشی

دل مجروحت از بیداد شد غوغای خاموشی            فدای زخم بی‌حدی که شد معنای خاموشی

بِحَـمْـدِاللهِ أَنْتِ عَـمَّـتِی نجـوای توحـیدی

به نام نامی خـون خـدا وقت سخـنـرانی            مقام کظْم‌غیظت گشت چون دریای طوفانی

خطیب خطبۀ حیرت شدی در اوج حیرانی            به حـکم ما رایْت ما رایْت تـیـغ بـرانـی

بِحَـمْـدِاللهِ أَنْتِ عَـمَّـتِی نجـوای توحـیدی

چه در جان علوم از جام عشقت ریخته ساغر            که علم از حیرت علمت شده محو تو پا تا سر

مقام واصفون عاجز به مدحت تا صف محشر            که تو هم ذوالفقار هستی همی دردانۀ حیدر

بِحَـمْـدِاللهِ أَنْتِ عَـمَّـتِی نجـوای توحـیدی

به نقل از مارایت مارایت ماه و سر نیزه            رایت در اسارت مارایت شاه و سرنیزه

چهل منزل رایت مارایت راه و سرنیره            پـناه بی‌پـنـاهـان مـارایت آه و سـرنـیره

بِحَـمْـدِاللهِ أَنْتِ عَـمَّـتِی نجـوای توحـیدی

چه خطبه‌ای‌ست که هوهوی ذوالفقار می‌آید            علـی به هیبت زن سوی کارزار می‌آید

تـبار بنت اسد را بـبـین که از پی حیدر            چه زن چه مرد از این قوم، شیر بار می‌آید

جهان ندیـده اسیری سخن ز فـتح بگوید            چنان که زینب کـبری به اقـتـدار می‌آید

هزار زخم نشسته به سرو قـامت زینب            ولی ادامـۀ زهــرا چـه اسـتـوار مـی‌آیـد

اگر چه اهل حرم از دلش قرار گرفـتند            ولی درون دل خـویـش بـی‌قـرار می‌آید

اگر چه نیست برادر، سری به نیزه بلند است            به قـدر سـایۀ سر با هـمـان کنار می‌آید

هنوز در پی آن دم نشسته است به ماتم            که اسـب شاه پـریشان و اشکـبار می‌آید

هنوز پرسش داغی‌ست این که بین غنائم            چگونه پیـرهـن کهـنه‌ای به کار می‌آید؟

نماز عشق شکسته نخوانده بودم و خواندم            قنوت، بازوی بسته نخوانده بودم و خواندم

زنی ز هاشمیان تا کنون اسیر نبوده‌ست            دعا به ناقه نشسته نخوانده بودم و خواندم

به دوش، جسم دو دختر، نبرده بودم و بردم            ز کینه سنگ ز شامی نخورده بودم و خوردم

به قتلگه به من و دخترت چه شد، دیدی            که زنده‌زنده کنارت نمرده بودم و مُـردم

به شب میان بیـابـان نرفـته بودم و رفـتم            به جستجـوی یتـیـمان نرفته بودم و رفتم

نخفته بودم و خفتم به روی خشت خرابه            به کوفه گوشۀ زندان نرفته بودم و رفـتم

هـزار رنگ پـریـده نـدیـده بـودم و دیـدم            شفـق به مـاه چکـیـده ندیـده بودم و دیـدم

نـدیـده بـودم و دیدم محـاسـنت در خـون            به داس یـاس بـریـده نـدیـده بودم و دیدم

به کوفه جای به زندان نکرده بودم و کردم            به شام، خانه به ویران نکرده بودم و کردم

نگـفـته بودی و گـفـتی اذان ز مـأذنۀ نی            به نیزه گوش به قرآن نکرده بودم و کردم

چشم تو سمت من، دل من گیر نیزه‌هاست            این سـینه پاره پارۀ شمـشیر نیزه‌هاست

عـشقـت مرا به كـوچه و بازار می‌كشد            زینب اسیـر رشتۀ زنـجـیر نیـزه‌هاست

ای لاله‌ای كه خون چكد از ساقه‌ات هنوز            این زخم‌های وا شده تقصیر نیزه‌هاست

قـرآن مخـوان دوبـاره كه یكـبار دیده‌ام            آن سنـگ‌ها كه بابت تقـدیر نیزه‌هاست

قـرآن مخـوان كه پـیـرزنی روی بام‌ها            در انـتـظـار پـاسـخ تـكـبـیر نیزه‌هاست

گـفـتم كه چـند لحـظه بخـوابم ولی نـشد            این خواب هم تجسم تصویر نیزه‌هاست

حسین بر دل عشاق، حاکم و والی‌ست            حـسـین شورِ جوانی، دم کهـنسالی‌ست

بـه روی دربِ ورودیِ جـنـتُّ الـزَّهرا            میان محشر حق، از حسین تمثالی‌ست

فـقـط عـزای حـسـین است تا ابـد باقی            هرآنچه غیر غم اوست، سست و پوشالی‌ست

خـریـد فــاطـمـه دَرهـم تـمـامـی مـا را            یکی بیاید و گوید که این چه غربالی‌ست

هر آن که آمد و در کشتی حسین نشست            به لطف روضۀ او، روزی‌اش خوش‌اقبالی‌ست

میان روضه‌، برات شهـادت امضا شد            رفیق! عاقبتِ روضه‌ها سبک بالی‌ست

به جـای خـامـنـه‌ایِ شـهـیـد گـریه کنید            چـقـدر جـای امـامِ شهـیدمان خالی‌ست

هنوز رهـبر ما از عطا و لطف حسین            امــام خــامــنــه‌ای مُـدَّ ظِلُّهُ العٰـالِی‌ست

آهای سیـنه زنان دق کـنـید از این مـاتم            نگـاه نـافـذ زینب به سوی گـودالی‌ست

بـرای غـارت کـهـنـه لـبـاسِ پـاره شده            به دورِ پیکر ارباب! این‌چه جنجالی‌ست؟!

حــرامــزادۀ بـی آبــرویـی آمـده و ...            به قـتـلـگـاه به دنـبال غـارتِ شالی‌ست

قـسم به زینتِ دوش نـبی که مـادر دید            به زیر آن همه شمشیر، جسمِ پامالی‌ست

این محرم داغ تو افزوده بر غم‌های دیگر            این محرم فرق دارد با محرم‌های دیگر

این محرم در کـنار پـرچم سرخ حسینی            از غمت داریم روی دوش، پرچم‌های دیگر

گرچه سنگین است رنج دوری‌ات بر سینه، اما            رفتنت یک‌باره از ما ساخت آدم‌های دیگر!

پا به پای آسمان تا بی‌کران رفتی و رفتی            با خودت بردی دل ما را به عالم‌های دیگر

کوه صبریم و دلی لبریز زخم، ای ماه پنهان            نوش‌دارویند بی روی تو مرهم‌های دیگر

صبر کن، صبر ای وطن! پایان خوب شاهنامه            داستان سر می‌دهی از رزم رستم‌های دیگر!

عاشق آن باشد که بر دام بلا تن می‌دهد            غـصه زینب مرا آخر به کـشتن می‌دهد

تابخواهی بر دو چشمم اشک روزی کرده است            این طلای ناب روزی چند معدن می‌دهد

سوز آن اشکی که زینب ریخته در کربلا            قوسی از جنس کمان بر قد آهن می‌دهد

داغ تو خاکستر از من ساخته در روضه‌ها            زلف تو آخـر مرا بر بـاد اصلاً می‌دهـد

دست پر خیری که داد انگشتری بر دشمنان            پرچم اسلام را در دست یک زن می‌دهد

سـربلـندی سر اربابِ روی نیـزه اوست            کی نخی از معجرش را دست دشمن می‌دهد

نیمی از او با حسین و نیم دیگر یا حسین            این تعـلق هست او را به دویدن می‌دهد

راهی بـازار شد بـازار حق شد گـرمتر            دست این خانم شراب مرد افکن می‌دهد

اى حسین! ای که ز داغت در و دیوار گریست!            هر دل زنده و هـر دیـدۀ بـیدار گریست

انبیا را همه دل سوخت به مظلـومى تو            اولیا را همگى دیده و دل، زار گریست

در دلِ نوح، غـمِ تشنگی‌ات طوفان کرد            که به طوفان زد و چون موجِ گران بار گریست

گـفت چون واقـعـه کـربـبـلا را جـبریل            فـاطمه ناله زد و احـمد مخـتار گریست

دید در خوابْ تو را چون به دلِ لُجّۀ خون            با دلى غرقه به خون، حیدر کرار گریست

بود ذکر عـطشت پیش‌تـر از خـلقتِ آب            ای که ابر، از غم تو بر سر کهسار گریست

پیش دریا چو نظر کرد به حالت عباس            خونِ دل در عوضِ اشک، علمدار گریست

گرچه از تابِ تب و سوز عطش اشک نداشت            از غم بی‌کسی‌ات نرگس بیمار گریست

بر زمین ماند تنت ثابت، و سیّار سرت            هم به سر هم به تنت، ثابت و سیّار گریست

از همه بیش "موید"، دلِ زینب مى‌سوخت            که چو شمعى که بگرید به شب تار گریست